وقتی یک کارگاه کوچک رؤیاها را زنده می‌کند

به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری «راه آرمان»، ابتدای گفتگو را با جمله‌ای آغاز می‌کند که بیشتر شبیه یک بیانیه‌ است تا معرفی ساده:

«من صدای مادران و دخترکان جنوبم…»

جمله‌ای که بار سال‌ها رنج، تلاش، امید و ایستادگی را با خود دارد؛ صدایی که از دل محرومیت برخاسته اما به هنر و خودباوری گره خورده است.
 

از کودکی با هنر؛ ریشه‌های یک مسیر متفاوت
 

معصومه تناور، بانویی ۴۰ ساله است که خودش می‌گوید از همان کودکی با دنیای هنر و صنایع‌دستی عجین بوده است. هنر برای او نه فقط یک علاقه، بلکه بخشی از هویت و راهی برای معنا بخشیدن به زندگی بوده؛ مسیری که بعدها قرار شد چراغ راه زنان و دختران زیادی در جنوب کشور شود.
 

راه‌اندازی یک پایگاه کارآفرینی با دست‌های خالی 
 

این بانوی کارآفرین در سال ۱۳۹۷ با همراهی سه نفر دیگر، پایگاه کسب‌وکار کوچکی را در منطقه علی‌آباد از توابع شهرستان جیرفت راه‌اندازی می‌کند؛ پایگاهی که به‌تدریج به مأمنی برای زنان و دخترانی تبدیل شد که رؤیای استقلال مالی در سر داشتند اما فرصت و امکاناتش را نه.
 

تناور در گفتگو با خبرنگار این پایگاه خبری می‌گوید: با استعدادیابی از میان خانم‌های متقاضی که علاقه‌مند بودند در عرصه هنر و صنایع‌دستی فعالیت کنند، آن‌ها را در بخش‌های مختلف از جمله پته‌دوزی، چرم‌دوزی، حصیربافی و دیگر رشته‌ها تقسیم‌بندی کردیم.
 

او معتقد است بسیاری از این زنان استعدادهایی دارند که سال‌ها دیده نشده و تنها نیاز به فرصتی برای شکوفایی داشته‌اند.
 

آموزش؛ حلقه گمشده مسیر اشتغال
 

معصومه توضیح می‌دهد: بعد از شناسایی افراد، آموزش به‌شدت احساس می‌شد تا بتوانند وارد بازار کار شوند. به همین دلیل مربیان مختلف را با هزینه‌های شخصی خودم دعوت کردیم تا آموزش‌های لازم را ارائه دهند.
 

تصمیمی که اگرچه بار مالی سنگینی داشت، اما برای تناور ارزشمندتر از هر سرمایه‌ای بود.
 

تناور با اشاره به اینکه بیشتر افراد آموزش‌دیده زنان سرپرست خانوار هستند، می‌افزاید: در این سال‌ها با مشکلات زیادی روبه‌رو شدیم. اغلب خودم آموزش می‌دیدم و بعد بدون هیچ هزینه‌ای آن را در اختیار زنان و دختران منطقه قرار می‌دادم.
 

او می‌گوید این سختی‌ها در برابر دیدن لبخند و آرامش این زنان، رنگ می‌بازد.
 

مواد اولیه رایگان و خرید تضمینی محصولات
 

این بانوی کارآفرین اظهار می‌کند: با هدف باز کردن درهای اقتصادی به روی زنان و دختران، حتی مواد اولیه را هم به‌صورت رایگان در اختیارشان قرار دادیم و در نهایت محصولاتی را که با زحمت تولید می‌کردند، خریداری کردیم تا بتوانند چرخه زندگی‌شان را بچرخانند.
 

نمایشگاه‌ها؛ قدم‌های کوچک اما امیدوارکننده
 

او عنوان می‌کند: حضور در نمایشگاه‌ها برای شروع خوب بود. شاید فروش چشمگیری نداشت، اما ما بیشتر به پیامدها و دیده شدن فکر می‌کنیم.
 

به باور او، همین دیده شدن می‌تواند آغاز راهی بزرگ‌تر باشد.

 

تناور با صراحت می‌گوید: برای فروش محصولات تولیدی نیاز به حمایت داریم. اگر بازار فراهم شود، کمک بزرگی به معیشت خانواده‌ها خواهد شد.

این بانوی کارآفرین اشاره می‌کند که اگرچه در جیرفت مغازه‌ای برای فروش محصولات راه‌اندازی کرده‌اند، اما هنوز تا تثبیت جایگاه در بازار فاصله زیادی دارند.
 

تسهیلات؛ پله‌ای برای جهش تولید
 

این بانوی کارآفرین تشریح می‌کند: اگر تسهیلات در اختیار ما قرار گیرد، می‌توانیم کار را گسترش دهیم. ما منتظر ننشسته‌ایم و به‌دنبال بازار هستیم، اما تسهیلات می‌تواند یک پله ما را جلوتر ببرد.
 

ثمره چند سال تلاش بی‌وقفه
 

تناور اظهار می‌کند: در حال حاضر حدود ۴۰۰ نفر در رشته‌هایی مانند پته‌دوزی، حصیربافی، گل‌سازی، قلاب‌بافی، بافتنی و دیگر هنرها مشغول فعالیت هستند.
 

آماری که پشت آن، صدها داستان از ایستادگی و امید نهفته است.
 

این بانوی کارآفرین در بیان اهداف خود می‌گوید: همیشه می‌گویم زن زاده هنر است و زندگی، هنر زیبای زن است. با این آرزو قدم برداشته‌ام که زنان توانمند شوند و هیچ زنی محتاج نباشد.
 

حمایت نشده‌ایم، اما ناامید نیستیم
 

وی در پایان با گلایه‌ای آرام اما صادقانه می‌گوید: اکثر مسئولان از کارگاه ما بازدید کرده‌اند، اما حمایتی صورت نگرفته است. با این حال معتقدیم که با خودباوری وارد مسیر اشتغال شده‌ایم، هرچند همچنان به حمایت نیاز داریم.
 

روایتی که نشان می‌دهد گاهی بزرگ‌ترین حرکت‌ها، از کوچک‌ترین کارگاه‌ها آغاز می‌شوند؛ جایی که هنر، امید و زنانه‌ترین شکل مقاومت به هم می‌رسند.

انتهای خبر/ پسند