اینجا امید، کار و زندگی دوباره متولد می‌شود

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری «راه آرمان»، اینجا قرار نیست فقط مواد مخدر را از زندگی آدم‌ها حذف کنند؛ قرار است چیزی را که اعتیاد سال‌ها از آنها گرفته، دوباره به زندگی‌شان برگردانند؛ امید، اراده، کار، خانواده و باور به اینکه هنوز می‌شود از جایی دوباره شروع کرد.

در اردوگاه ترک اعتیاد کرامت کرمان، مسیر بهبودی تنها به اتاق‌های درمان و روزهای سخت ترک خلاصه نمی‌شود. در گوشه‌ای از این مجموعه، صدای چرخ‌های خیاطی شنیده می‌شود و در جایی دیگر عطر شیرینی و کلمپه در فضا پیچیده است. اینجا تلاش می‌شود فردی که روزی بخش زیادی از سرمایه و توان خود را در مسیر اعتیاد از دست داده، قدم‌به‌قدم مهارتی بیاموزد و برای روزی آماده شود که دوباره به جامعه بازمی‌گردد.

یکی از مددجویان، جوانی متولد سال ۱۳۸۱، حدود یک ماه است که برای ترک اعتیاد به اردوگاه آمده است. هنوز زمان زیادی از حضورش نگذشته، اما در میان حرف‌هایش چیزی فراتر از ترک مواد دیده می‌شود؛ تصویری از آینده‌ای که می‌خواهد دوباره بسازد.

او از کار کردن می‌گوید؛ از اینکه بعد از خروج از اردوگاه بتواند روی پای خودش بایستد و زندگی تازه‌ای را آغاز کند. حتی مقصد احتمالی‌اش را هم در ذهن دارد؛ اسلام‌آباد و رودبار. محیط‌های کوچک‌تر را برای شروع دوباره مناسب‌تر می‌داند و چشم انتظار حمایتی است که بتواند مسیر اشتغالش را هموار کند.

این جوان، در واقع یک خواسته ساده دارد؛ فرصتی برای اینکه ثابت کند می‌تواند.اما این فرصت، همیشه به سادگی در اختیار افراد بهبودیافته قرار نمی‌گیرد.

امید، اولین چیزی است که باید برگردد

الهام، که نزدیک به پنج سال است به عنوان مدیر بخش دوخت اردوگاه کرامت این مجموعه را کمک و در این مجموعه فعالیت می‌کند، درباره فلسفه ایجاد کارگاه خیاطی می‌گوید: «نجات این‌ها نجات یک نفر نیست؛ نجات جامعه است.»

کارگاه خیاطی برای همین هدف شکل گرفته است؛ برای اینکه فرد پس از عبور از مرحله درمان، با یک خلأ بزرگ مواجه نشود. مددجویان به‌صورت رایگان آموزش می‌بینند؛ از راسته‌دوزی و سردوزی آغاز می‌کنند و به‌تدریج با الگوسازی و مهارت‌های تخصصی‌تر آشنا می‌شوند.

بعد از آموزش نیز مسیر به پایان نمی‌رسد. دریافت مدرک فنی‌وحرفه‌ای می‌تواند راه را برای دریافت تسهیلات و خرید چرخ خیاطی و راه‌اندازی کسب‌وکار شخصی باز کند.

در میان صحبت‌های الهام، نام ایمان ایرانمنش به‌عنوان یکی از نمونه‌های موفق مطرح می‌شود؛ نمونه‌ای از کسی که بعد از ترک توانسته مسیر دیگری را برای زندگی خود انتخاب کند.

اما وقتی از مطالبه اصلی بهبودیافتگان پرسیده می‌شود، پاسخ شاید ساده‌تر از چیزی باشد که تصور می‌کنیم: «اول امید.»

به گفته الهام، بسیاری از افرادی که به اینجا می‌آیند، ناامیدند. سرمایه و داشته‌هایشان را در مسیر اشتباه از دست داده‌اند و اگر پس از ترک نیز آینده‌ای پیش روی خود نبینند، احتمال بازگشت به مسیر گذشته بیشتر می‌شود.

بنابراین، پیش از وام و سرمایه و حتی پیش از پیدا کردن شغل، باید امید را در وجود آنها زنده کرد؛ امید به اینکه می‌توانند کار کنند، درآمد حلال داشته باشند، خانواده تشکیل دهند یا خانواده‌ای را که آسیب دیده، دوباره ترمیم کنند.

چرخ‌هایی که فقط لباس نمی‌دوزند

کارگاه خیاطی در ظاهر محلی برای تولید است، اما برای برخی مددجویان معنای دیگری دارد. هر بار که چرخ خیاطی به حرکت درمی‌آید، انگار تمرینی است برای بازگشت به نظمی که اعتیاد از زندگی فرد گرفته است.

اینجا مهارت فقط یک مهارت شغلی نیست؛ وسیله‌ای است برای بازسازی اعتمادبه‌نفس. با این حال، یک مانع همچنان وجود دارد؛ نگاه جامعه.

الهام می‌گوید گاهی مردم تصور می‌کنند افراد بهبودیافته توانایی کافی برای کار ندارند و همین نگاه باعث می‌شود سفارش و فرصت شغلی کمتری به آنها داده شود. به همین دلیل، بخشی از تلاش مجموعه به رایزنی برای ایجاد بازار کار و فراهم کردن فرصت‌های واقعی اشتغال اختصاص دارد.

از عطر کلمپه تا بوی زندگی

در کارگاه دیگری، کلمپه و کلوچه تولید می‌شود؛ حدود ۲۰ ردیف محصول که قرار است علاوه بر ایجاد درآمد، فرصتی برای آموزش و توانمندسازی افراد بهبودیافته باشد.

صاحب این کارگاه حدود یک سال و سه ماه است که در مجموعه فعالیت می‌کند. او می‌گوید افرادی که مراحل درمان را پشت سر گذاشته‌اند، پس از ورود به کارگاه، آموزش‌های اولیه و اصولی را فرا می‌گیرند تا بتوانند برای آینده کاری خود تصمیم بگیرند.

اکنون سه نفر از نیروهای کارگاه، از افراد بهبودیافته هستند.

برای صاحب کارگاه، همه مددجویان شرایط یکسانی ندارند. بعضی به دلیل شرایط خانوادگی، محیطی و اجتماعی انگیزه بیشتری دارند و برخی هنوز با ناامیدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. به همین دلیل، محیط کارگاه تلاش می‌کند فقط محل کار نباشد؛ جایی باشد برای دلگرمی دادن و کمک به فرد تا دوباره به شرایط عادی زندگی نزدیک شود.

البته مشکلات اقتصادی هم وجود دارد. افزایش قیمت مواد اولیه، کاهش قدرت خرید مردم و دشواری تأمین سرمایه در گردش، فعالیت کارگاه را تحت تأثیر قرار داده است؛ با این حال تلاش برای یافتن بازارهای جدید ادامه دارد.

ترک، پایان اعتیاد نیست

شاید مهم‌ترین تصویر اردوگاه کرامت همین باشد؛ اینکه ترک اعتیاد را نباید پایان مسیر دانست.

فردی که از مواد فاصله گرفته، تازه در ابتدای راه است. او باید دوباره یاد بگیرد چگونه صبح از خواب بیدار شود، کار کند، درآمد داشته باشد، برای آینده تصمیم بگیرد، رابطه‌اش با خانواده را ترمیم کند و به جامعه بازگردد.

برای همین، حمایت از بهبودیافتگان نباید با خروج آنها از اردوگاه تمام شود.

وام، آموزش، ایجاد بازار فروش، معرفی به کارفرما و فراهم کردن فرصت شغلی، بخشی از این حمایت است؛ اما شاید مهم‌تر از همه، تغییر نگاه جامعه باشد.

کسی که یک بار زمین خورده، الزاماً قرار نیست برای همیشه روی زمین بماند.

جوان متولد ۱۳۸۱ که تنها یک ماه از حضورش در اردوگاه می‌گذرد، هنوز راه زیادی تا رسیدن به مقصد دارد. اما همین که از کار و آینده حرف می‌زند، یعنی چیزی در او دوباره جوانه زده است.

او خودش این مسیر را «یک رویش دوباره» می‌داند.

و شاید معنای واقعی اردوگاه کرامت همین باشد؛ جایی که قرار نیست فقط آدم‌ها را از اعتیاد جدا کنند، بلکه می‌خواهند آنها را دوباره به زندگی وصل کنند؛ به کاری که با دست خود انجام می‌دهند، به خانواده‌ای که چشم انتظارشان است و به آینده‌ای که هنوز می‌تواند ساخته شود.

انتهای خبر/ پسند https://armanekerman.ir/vdcewv8z7jh8nzi.b9bj.html