اجتماع سه نسل انقلاب

ازاین‌رو، چهاردهم خرداد امسال تنها یادآور ارتحال امام خمینی (ره) نیست؛ بلکه یادآور یک مسیر تاریخی است که اکنون دو قله بزرگ آن در حافظه و وجدان ملت ایران جای گرفته‌اند: امامی که انقلاب را بنیان نهاد و رهبری که آن میراث را در دشوارترین میدان‌های تاریخ معاصر حفظ و امتداد بخشید.

در نخستین سالگرد ارتحال امام در سال ۱۳۶۹، رهبر انقلاب وقت در پیامی ماندگار از «عاشورای خمینی» سخن گفت؛ از روزی که ملت ایران داغ فقدان شخصیتی را بر دل داشت که با ظهور او فصلی تازه در تاریخ ایران و جهان اسلام آغاز شده بود.

آن روز، مسئله اصلی جامعه ایران عبور از فقدان امام بود.

بسیاری از تحلیلگران و ناظران جهانی تصور می‌کردند با رحلت امام، انقلاب اسلامی نیز وارد مسیر افول خواهد شد. آنان انقلاب را قائم به یک فرد می‌دیدند و گمان می‌کردند با رفتن آن فرد، بنیان‌های این حرکت تاریخی نیز فروخواهد ریخت.

اما تاریخ مسیر دیگری را رقم زد.

انقلاب ماند.

ملت ایستاد.

و جمهوری اسلامی از یکی از بزرگ‌ترین آزمون‌های خود عبور کرد.

اکنون پس از گذشت بیش از سه دهه، ملت ایران بار دیگر در برابر آزمونی مشابه قرار گرفته است؛ اما این بار در سطحی عمیق‌تر.

اگر در سال ۱۳۶۹ مسئله فقدان امام بود، در سال ۱۴۰۵ مسئله فقدان دو نسل از رهبری انقلاب است.
امسال ملت ایران همزمان یاد امام راحل و رهبر شهید انقلاب را گرامی می‌دارد؛ دو شخصیتی که هر یک در مقطعی حساس، بار هدایت این حرکت تاریخی را بر دوش کشیدند و مسیر انقلاب را از پیچ‌های بزرگ تاریخ عبور دادند.

اما حقیقت آن است که معنای اصلی چهاردهم خرداد امسال در فقدان خلاصه نمی‌شود.

در کنار فقدان، حقیقت دیگری نیز در برابر چشم ما قرار دارد و آن «امتداد» است.

جمهوری اسلامی امروز تنها در حال یادآوری گذشته نیست؛ بلکه در حال ورود به مرحله‌ای جدید از حیات خود است.

در کنار یاد امام راحل و امام شهید، رهبر جوان انقلاب نیز در برابر ملت ایران ایستاده است؛ رهبری که نماد ورود انقلاب اسلامی به نسل جدیدی از مسئولیت تاریخی خود به شمار می‌آید.

اهمیت این رخداد صرفاً در جوان بودن رهبر جدید نیست.

مسئله اصلی آن است که برای بخش مهمی از مردم، او تنها یک جانشین سیاسی تلقی نمی‌شود؛ بلکه حلقه‌ای از زنجیره استمرار انقلاب اسلامی است.

اگر امام خمینی(ره) معمار تأسیس انقلاب بود و رهبر شهید معمار تثبیت، مقاومت و اقتدار آن، رهبر جوان انقلاب در برابر مأموریتی دیگر قرار گرفته است؛ مأموریت پیشروی، نوسازی و تمدن‌سازی.

از همین روست که بسیاری او را نه فقط «خامنه‌ای جوان»، بلکه «خمینی جوان» می‌دانند؛ نه از جهت تشابه‌های فردی یا تاریخی، بلکه از آن رو که امتداد همان دغدغه بنیادین را نمایندگی می‌کند: حفظ هویت انقلاب در عین پاسخ‌گویی به مسائل و اقتضائات عصر جدید.

در چنین منظری، چهاردهم خرداد ۱۴۰۵ به صحنه اجتماع سه نسل انقلاب تبدیل می‌شود.

نسل تأسیس؛

نسلی که با امام خمینی(ره) انقلاب را پدید آورد.

نسل تثبیت و مقاومت؛

نسلی که با رهبری شهید، انقلاب را از جنگ‌ها، تحریم‌ها، فتنه‌ها و طوفان‌های بزرگ عبور داد.

و نسل پیشروی و تمدن‌سازی؛

نسلی که اکنون باید افق‌های جدید انقلاب اسلامی را در برابر ایران، جهان اسلام و بشریت بگشاید.

از این منظر، سالگرد امسال بیش از آنکه یک مراسم یادبود باشد، یک میثاق تاریخی است.

میثاقی میان گذشته، حال و آینده.

میثاقی میان امامی که راه را گشود، رهبری که راه را حفظ کرد و رهبری که باید راه را ادامه دهد.

شاید مهم‌ترین پرسش پیش روی ملت ایران نیز همین باشد:

آیا انقلاب اسلامی صرفاً به شخصیت‌های بزرگ خود متکی بوده است یا توانسته است حقیقتی زنده، جاری و ماندگار را در متن جامعه و تاریخ نهادینه کند؟

چهاردهم خرداد امسال فرصتی برای پاسخ به همین پرسش است.

امامی رفت و انقلاب ماند.

رهبر شهید رفت و انقلاب ماند.

و اکنون ملت ایران در آستانه مرحله‌ای تازه از تاریخ خود ایستاده است؛ مرحله‌ای که در آن باید نشان دهد میراث امام راحل و امام شهید نه فقط در خاطره‌ها، بلکه در اراده یک ملت، در اندیشه یک نسل و در مسیر آینده یک تمدن زنده است.

چهاردهم خرداد ۱۴۰۵، بیش از آنکه روز وداع باشد، روز تجدید عهد است؛

عهد با راهی که آغاز شد،

با مجاهدتی که استمرار یافت،

و با آینده‌ای که باید ساخته شود.

نویسنده:محسن دوباشی
منبع: فارس
انتهای خبر/ جعفری