سلام بر تو، ای علمدار نصر | راه آرمان کرمان

به گزارش پایگاه خبری «راه آرمان»؛ حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید محمدحسین راجی در یادداشتی نوشت: او که از کودکی اهل زهد و توکل بود و در اوج نداری، با دلی پیراسته از دنیا، شب‌ها به محراب عبادت و تلاوت قرآن پناه می‌برد و جانش را با یاد خدا صیقل می‌داد.

تشنه علم و معرفت الهی بود؛ از نوجوانی دل به کتب دینی سپرد و با نگاه به تصویر مجاهدان بزرگ، عهد بست تا عمرش را وقف هدایت امت کند.

خطیبی پرشور و شجاع بود که در چهارده‌سالگی بر فراز منبر رفت و چنان محکم سخن گفت که عالمان روزگارش او را شایسته‌ترین زبان برای بیداری مردم دانستند.

نخبه‌ای روشن‌ضمیر در حوزه نجف بود که شهید صدر، پس از آزمودن نبوغش، نوید داد که از وجود این طلبه جوان، بوی خوش رهبری به مشام می‌رسد.

برادری باوفا برای سید عباس موسوی بود؛ همان یار مخلصی که استادش او را قلب تپنده خود خواند و پیوندشان تا لحظه شهادت پایدار ماند.

پناهنده‌ای باایمان به اولیای خدا بود که در تعقیب مأموران بعث، به حرم پناه برد و با استخاره‌ای آرام‌بخش، جانش را برای میدان‌های بزرگ‌تر حفظ کرد.

جوانی باوقار و قانع بود که در آغاز جوانی، با دستان تهی زندگی مشترک را ساخت؛ در حالی که درایتش به وسعت اداره یک امت بود.

شاگرد بصیر مکتب عارفان بود که پای درس آیت‌الله بهجت زانو زد و با سپرهای معنوی و اذکار الهی، رزمندگان را در سخت‌ترین جنگ‌ها بیمه کرد.

فرماندهی مقتدر در رأس مقاومت بود که راهبردهایش زود ثمر داد و با شجاعتی بی‌نظیر، ارتش اشغالگر صهیونیستی را با ذلت از جنوب لبنان بیرون راند.

عاشقی محو در سیره امام امت بود که حضور در محضر پیر جماران را فنای فی‌الله می‌دانست و قطب‌نمایش را با آرمان‌های انقلاب تنظیم می‌کرد.

مردی پایبند به زیست مردمی بود که حتی در سفرهای رسمی، سوار بر خودروهای تجملاتی نشد تا مبادا شأن روحانی مجاهد با اشرافی‌گری آلوده گردد.

پدری صبور و راضی به رضای خدا بود که پس از شنیدن خبر شهادت فرزندش، هادی، استوار گفت: «هادی من هم شهیدی است مثل بقیه شهدای مقاومت».

مظهر عزت در برابر دشمن بود که در اوج داغ فرزند، دست بر شیشه‌های عینکش نبرد تا عرق چهره‌اش در چشم دشمن، نشانه شکست تلقی نشود.

اهل مناجات بی‌تکلف با پروردگار بود که در اوج بن‌بست‌های جنگ، به گوشه‌ای خلوت می‌رفت و با زبان عامیانه و از دل، با خدا راز و نیاز می‌کرد.

صخره‌ای تسلیم‌ناپذیر در نبرد ۳۳ روزه بود که زیر باران بمب‌ها و پهپادهای دشمن، اتاق عملیات ضاحیه را ترک نکرد و در میدان پایدار ماند.

صادق‌الوعدی دشمن‌شکن بود که کلامش با غرق شدن ناوچه صهیونیستی هم‌زمان شد و صداقتش، خیابان‌های تل‌آویو را هنگام سخنرانی‌هایش خلوت می‌کرد.

سرداری متواضع در برابر امداد غیبی بود که پیروزی در برابر ارتش مجهز دشمن را برآمده از عنایت حضرت زهرا و تربت سیدالشهدا می‌دانست.

استراتژیستی اهل مطالعه بود که میان کارهای امنیتی، کتاب‌های سران دشمن را می‌خواند تا نقشه‌های پنهان جبهه مقابل را دقیق بشناسد.

الگوی حقیقی ولایت‌مداری بود که اطاعت را فراتر از امر و نهی صریح، در درک نشانه‌ها و جلب رضایت قلبی رهبری می‌دید.

خادمی دلباخته در پیشگاه امام رئوف بود که با قلبی خاضع، مدال نوکری حضرت رضا را طلب می‌کرد و با زیارتش جان تازه‌ای می‌گرفت.

برادری جان‌فدا برای حاج قاسم بود که در اوج اخلاص آرزو می‌کرد جانش را فدای سلامت رفیق میدان‌های نبرد کند تا بیرق مقاومت نیفتد.

آیتی استوار از آیات ایستادگی بود؛ مردی که سال‌ها در خفا زیست، اما لبخند و طمأنینه‌اش امیدبخش میلیون‌ها آزاده در جهان اسلام بود.

و در نهایت، شهیدی فدایی در راه حق بود که تا آخرین نفس در سنگر دفاع از مردم مظلوم ایستاد و قطعاً خون پاکش، زوال رژیم غاصب صهیونیستی را رقم خواهد زد.
سلام و درود خدا بر تو و یاران شهیدت، ای سید عزیز مقاومت... راهت تا ابد ادامه دارد...

منبع: فارس
https://armanekerman.ir/vdceov8zejh8n7i.b9bj.html