روستایی نزدیک، اما فراموش‌شده

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری «راه آرمان»؛ تنها ۳ کیلومتر از شهر رابر فاصله بگیرید تا به روستای «پشته پارو» برسید؛ روستایی که با وجود نزدیکی به شهر، هنوز از آب لوله‌کشی، جاده آسفالته و دهیاری محروم است. محرومیتی که سال‌هاست زندگی حدود ۱۵ خانوار را تحت تأثیر قرار داده و آنان را چشم‌انتظار نگاه مسئولان گذاشته است.

خبرنگار ما با رفتن و مشاهده این روستا گفت: در نگاه نخست، شاید تصور شود نزدیکی این روستا به شهر باید زمینه برخورداری از خدمات عمومی را فراهم کرده باشد، اما واقعیت چیز دیگری است، مردم این روستا سال‌هاست با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند که در بسیاری از مناطق کشور به خاطره تبدیل شده است.

زندگی روستاییان بدون آب لوله‌کشی

یکی از اهالی روستا در گفتگو با خبرنگار ما گفت: ما فقط ۳ کیلومتر با شهر فاصله داریم، اما انگار سال‌ها از امکانات عقب مانده‌ایم.

وی افزود: هنوز آب لوله‌کشی نداریم و برای تأمین آب باید سختی زیادی تحمل کنیم و برای آوردن آب به شهر رابر رویم، این وضعیت برای خانواده‌ها، به‌ویژه سالمندان و کودکان، بسیار دشوار است.

یکی دیگر از ساکنان با اشاره به وضعیت راه ارتباطی روستا می‌گوید: جاده خاکی روستا در روزهای بارندگی به گل‌زار تبدیل می‌شود و عبور و مرور به سختی انجام می‌شود.

وی تاکید کرد: اگر بیماری داشته باشیم یا نیاز به خدمات اورژانسی باشد، نگرانی ما چند برابر می‌شود.

آسفالت یکی از اصلی‌ترین مطالبات مردم

یکی از بانوان روستا نیز اظهار کرد: ما خواسته غیرمنطقی نداریم. آب سالم، جاده مناسب و امکانات اولیه حق همه مردم است. دوست داریم فرزندانمان در شرایطی زندگی کنند که از کمترین امکانات محروم نباشند.

نبود دهیار؛ مطالبه‌ای که سال‌ها بی‌پاسخ مانده است

یکی از ساکنان این روستا بیان کرد: در کنار مشکلات زیرساختی، مردم روستای پشته پارو از نبود کد رسمی روستا و تعیین نشدن دهیار نیز گلایه‌مند هستند.

وی افزود: نبود دهیار باعث شده بسیاری از مطالبات و پیگیری‌های اداری روستا بدون متولی باقی بماند.

یکی از بزرگان روستا در این‌باره می‌گوید: وقتی دهیار نداشته باشیم، چه کسی مشکلات روستا را به صورت مستمر پیگیری کند؟ ما از مسئولان می‌خواهیم برای روستای پشته پارو کد رسمی تعریف و دهیار تعیین کنند تا امور روستا سامان بگیرد.

روستایی نزدیک، اما فراموش‌شده

بزرگ روستا گفت: هر مسافری که از جاده‌های شهرستان رابر عبور کند، شاید تصور کند روستاهای اطراف به دلیل نزدیکی به شهر از امکانات اولیه برخوردارند؛ اما روستای پشته پارو روایت دیگری از واقعیت است. این روستا با وجود فاصله حدود ۳ کیلومتر تا شهر رابر، هنوز از بسیاری از خدماتی که در اغلب روستاها وجود دارد، بی‌بهره مانده است.

وی افزود: سال‌هاست وعده‌های مختلف شنیده‌اند، اما هنوز تغییری در وضعیت زندگی آن‌ها ایجاد نشده است.

آب؛ ابتدایی‌ترین نیاز

یکی از اهالی می‌گوید: آب سالم حق همه مردم است. ما سال‌هاست برای تهیه آب با سختی روبه‌رو هستیم. خانواده‌هایی که کودک یا سالمند دارند، بیش از همه از این وضعیت آسیب می‌بینند. نبود آب لوله‌کشی تنها یک مشکل رفاهی نیست؛ بلکه مستقیماً بر سلامت، بهداشت و کیفیت زندگی مردم تأثیر می‌گذارد.

یکی از رانندگان محلی مشکل دیگر، مسیر دسترسی روستاست؛ جاده‌ای خاکی که در روزهای بارندگی رفت‌وآمد را دشوار می‌کند.

وی ادامه داد: بارندگی که می‌شود، رفت‌وآمد سخت و حتی گاهی خطرناک می‌شود. خودروها آسیب می‌بینند و اگر بیماری نیاز به انتقال فوری داشته باشد، شرایط نگران‌کننده است.

مطالبه‌ای فراتر از امکانات؛ درخواست برای عدالت

ساکنان پشته پارو تأکید می‌کنند: که انتظار امکانات ویژه یا پروژه‌های بزرگ ندارند، خواسته آنان تنها برخورداری از حداقل خدماتی است که حق هر شهروند ایرانی است؛ خدماتی مانند آب شرب پایدار، جاده مناسب و مدیریت محلی برای پیگیری امور.

آن‌ها می‌گویند: کارشناسان نیز معتقدند توسعه روستاها تنها با اجرای پروژه‌های عمرانی محقق نمی‌شود، بلکه ایجاد ساختار مدیریتی مناسب و توجه به نیازهای واقعی مردم، نقش مهمی در جلوگیری از مهاجرت و افزایش امید به زندگی در مناطق روستایی دارد.

انتظار مردم از مسئولان

اکنون مردم روستای پشته پارو از فرماندار رابر، بخشدار، استاندار کرمان، بنیاد مسکن انقلاب اسلامی، شرکت آب و فاضلاب و سایر دستگاه‌های مسئول انتظار دارند، با حضور میدانی در این روستا، هرچه سریع‌تر برای اجرای شبکه آب لوله‌کشی، آسفالت مسیر دسترسی، تعریف کد رسمی روستا و تعیین دهیار اقدام کنند.

شاید برای بسیاری، ۳ کیلومتر مسیر، فاصله‌ای کوتاه باشد؛ اما برای مردم پشته پارو، این ۳ کیلومتر سال‌هاست به فاصله‌ای میان محرومیت و برخورداری از حداقل امکانات زندگی تبدیل شده است.

صدای مردم پشته پارو روشن و صریح است، آب لوله‌کشی، جاده آسفالته، تعریف کد رسمی روستا و تعیین دهیار؛ مطالبه‌ای قانونی و به‌حق که انتظار می‌رود هرچه زودتر مورد توجه مسئولان قرار گیرد.

توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که هیچ روستایی، حتی اگر تنها ۱۵ خانوار جمعیت داشته باشد، از حقوق اولیه خود محروم نماند. فاصله ۳ کیلومتر پشته پارو تا شهر، نباید به فاصله‌ای چندین‌ساله در برخورداری از امکانات تبدیل شود، امروز مردم این روستا تنها یک درخواست دارند؛ عدالت در توزیع خدمات و توجه به حقوق شهروندی آنان.

در پایان، امید است مسئولان با حضور میدانی و تصمیم‌گیری عملی، پاسخگوی این مطالبه به‌حق باشند و نام پشته پارو نه به‌عنوان نماد محرومیت، بلکه به‌عنوان نمونه‌ای از رسیدگی و توسعه متوازن در شهرستان رابر ثبت شود.

انتهای خبر/ تاج الدینی https://armanekerman.ir/vdcfevdymw6dtva.igiw.html