صف‌های کشیده شده تا افق بر پیکر رهبر شهید

 

 

من به عنوان خبرنگاری که از ابتدای این وداعِ تاریخی، در کنارِ مردم بوده‌ام، امروز صحنه‌هایی را نظاره‌گر هستم که هر تصویرش، برای یک عمر، در ذهن حک خواهد شد. مصلی از دیروز، سیزدهم تیرماه، میزبانِ پیکرِ این شهیدِ بزرگوار و خانواده‌ی معظمِ او بود و مردم، شبانه‌روز، با چشم‌هایی خیس و دل‌هایی مالامال از عشق، با او وداع کردند. اما امروز، ساعت هشت صبح، لحظه‌ای فرا رسیده بود که همه در انتظارش بودند؛ اقامه‌ نماز بر پیکرِ رهبرِ جهانِ اسلام.

 

خیابان‌های منتهی به مصلی، از چندین کیلومتر آن‌طرف‌تر، مملو از جمعیتی بود که هر کدام، با لباس‌هایِ مشکی و چشمانی که از بی‌خوابی و گریه، سرخ شده بود، ایستاده بودند. پیر و جوان، زن و مرد، کودک و بزرگسال؛ همه در این صف‌هایِ به هم فشرده، کنارِ هم ایستاده بودند تا برای آخرین بار، بر پیکرِ کسی که سال‌ها امامِ جمعه‌ی تهران بود و رهبریِ انقلاب اسلامی ایران را بر عهده داشت، نماز بخوانند. از گوشه‌وکنارِ ایران آمده بودند؛ از خراسان تا خوزستان، از آذربایجان تا سیستان و بلوچستان. همه یکصدا و هم‌دل، در این مصلایِ عظیم، گرد هم آمده بودند.

 

 

با فرا رسیدنِ ساعت هشت، صدایِ الصلاة، فضایِ مصلی را پر کرد. اما این صدا با همیشه تفاوت داشت؛  الصلاة قرار بود مقدمه‌ی نمازی باشد بر پیکرِ کسی که خود، سال‌ها مؤذنِ این انقلاب بود.

جمعیت، با نظمیِ مثال‌زدنی، صف‌هایِ نماز را تشکیل دادند. در میانِ این صف‌ها، مردی از جنوبِ ایران را می‌دیدم که با چشمانی خیس، گوشه‌ای از سجاده‌اش را به نشانه‌ی احترام، بوسید. زنی با چادرِ مشکی، کودکی را در آغوش گرفته بود که پیشانی‌بندِ «یا زهرا» بر سر داشت و با دستانِ کوچکش، اشک از گونه‌هایِ مادر پاک می‌کرد.

 

 

آیت‌الله سبحانی، برای اقامه‌ نماز بر پیکرِ این شهیدِ بزرگوار، پشتِ جمعیت ایستاد. صدایِ او که در فضایِ مصلی پیچید، همه را به سکوتِ عمیقی فرو برد. زمانی که به جمله‌ی «اللهم لا نعلم منه الا خیرا» رسید، انگار که تمامِ آسمانِ ایران، همراه با جمعیت، به گریه افتاد. صدایِ گریه‌یِ میلیون‌ها نفر، هم‌زمان با این جمله، به هوا بلند شد؛ گریه‌ای که نه فقط از چشم‌ها، که از تمامِ وجودِ این جمعیتِ عظیم، فوران می‌کرد. لحظه‌ای بود که واژه‌ها، یارایِ توصیفش را ندارند. مردانِ رشیدی که در جنگ‌ها، دیده‌یِ دشمن را کور کرده بودند، امروز چون کودکان، بر سرِ سینه می‌زدند و اشک می‌ریختند.

 

 

در میانِ صف‌هایِ اولِ نماز، اعضایِ خانواده‌ معظمِ رهبر شهید، ایستاده بودند. چهره‌هایِ آنان، آمیزه‌ای از صبر و اندوه بود. هرگاه که صدایِ گریه‌ی جمعیت بلند می‌شد، اشک بر گونه‌هایِ آنان نیز جاری می‌شد، اما قامتشان، همچنان استوار بود؛ استوار چون کوهی که سال‌ها پشتِ این رهبرِ بزرگ ایستاده بودند. فرزندانِ شهید، با چشمانی که بغض را به سختی پنهان می‌کردند، در کنارِ پدر، آخرین نماز را اقامه کردند. 

 

 

اینجا، در مصلای تهران، منِ خبرنگار، در میانِ این دریایِ اشک و عشق، شاهدِ لحظه‌ای هستم که تاریخ، آن را به یاد خواهد داشت. نماز بر پیکرِ رهبری که تا آخرین لحظه، در میدان بود؛ مردی که حتی پس از شهادت، چهار ماه پیکرِ پاکش، در میانِ دل‌هایِ میلیون‌ها نفر، جای داشت و امروز، با این نماز باشکوه همراهی شد.

امروز، چهاردهم تیرماه، نه فقط تهران، که تمامِ ایران، در این مصلی جمع شده بودند تا بگویند که راهِ این رهبرِ شهید، ادامه دارد و این وداع، تنها پایانِ یک حضورِ فیزیکی است، اما آغازِ یک عشقِ ابدی. اشک‌هایی که امروز بر گونه‌ها جاری شد، فردا، نهال‌هایِ مقاومت را آبیاری خواهد کرد و خونِ پاکِ این شهید، درختِ انقلاب را بارورتر از همیشه خواهد ساخت.

انتهای خبر/ پسند